Գրառումներ

Հանրային Խորհուրդը իր գործունեությունն է սկսել քննարկելով սպանդանոցային հարցի շուրջ առաաջարկները

Սպանդանոցային մորթի անցնելու Կառավարության որոշումը՝ Հանրային խորհրդի նիստի օրակարգում
_____________

Երեկ տեղի է ունեցել ՀՀ Հանրային խորհրդի նիստը, որտեղ քննարկվեցին սպանդանոցային պարտադիր մորթի անցնելու Կառավարության որոշման ու մինչև հուլիսի 1-ը դրա հետաձգման շուրջ զարգացումները: Ներկայացվեց Հանրային խորհրդի նախաձեռնած հանրային լսումների, Հանրային խորհրդի գյուղատնտեսական հարցերի հանձնաժողովի կողմից գույքագրված ու հավաքագրված խնդիրների հիման վրա հանձնաժողովի պատրաստած խորհրդատվական փաստաթուղթը:

Հանրային խորհրդում մշակված և քննարկման դրված փաստաթուղթը հիմնված է 2 կարևորագույն սկզբունքների վրա. մի կողմից հանրային շահն է ու հանրային սննդի անվտանգությունը, մյուս կողմից՝ անասնապահությամբ զբաղվողների շահերը: Հանրային խորհրդի կողմից միաձայն հաստատված փաստաթուղթը Կառավարությանն է ներկայացնում սպանդանոցների հիմնման, սանիտարահիգենիկ նորմերի պահպանումով տեխնիկական ու տեղափոխման միջոցներով հագեցման, մորթի գործընթացի թափանցիկ կազմակերպման, իսկ անասնապահությամբ զբաղվողների համար՝ առաջացող հավելյալ նյութական, ժամանակային ու ֆինանսական ծախսերի սուբսիդավորման առաջարկություններ:

Նիստի ընթացքում քննարկվեցին նաև մի շարք այլ հարցեր, որոնք առնչվում էին համագործակցության և փոխօգնության համազգային կառույցների համակարգի ձևավորմանը, ՀՀ-ում էկոլոգիական և առողջապահական առկա խնդիրներին և դրանց շուրջ իրականացված ուսումնասիրություններին և այլն:

Սփյուռք-Հայաստան համագործակցության համատեքստում ներկայացվեց համագործակցության 2 հիմնական մոտեցում, նպատակ դրվեց դրանց հիմքով մշակել համագործակցության նորարարական նախագիծ և այս տարվա վերջին սպասվող մի քանի լայնամասշտաբ միջոցառումներին ընդառաջ՝ ներկայացնել այն Կառավարությանը: Խորհրդի կողմից հավանություն տրվեց նաև խորհրդի անդամներ Կարինե Դանիելյանին և Գագիկ Մակարյանին լիազորել ներգրավվել այլ կառույցների կողմից ստեղծվող հանձնաժողովներում էկոլոգիական և առողջապահական հարցերի շուրջ հանրային խորհրդի կարծիքը ներկայացնելու նպատակով:

Եթե Բալայինը սկսվի կիրառվել արդարացիորեն

Եթե Բալայանը սկսվի կիրառվել,
1-ը կզրկվեն վարորդականից ծառայողական մեքենաների վարողները(պաշտոնյաների, հարուստների): Այսինքն մարդիկ ովքեր շտապում են, կարևոր է ժամանակը և այլն…
2-րդ տաքսի, երթուղային , ավտոբուսների վարորդները,
3-րդ առաքիչ վարորդները։
4-ը մարզերից Երեւան եկող քաղաքին անծանոթները, քանի որ Երեւանում լուսային կահավորումը, գծային նշումները եւ ողջ կարգավորումը ուղակի անբավարար վիճակում է։
Այնինչ պետք է զրկվեն , խմողները, արագություն գերազանցողները, հանդիպակաց դուրս եկողները։ Վթարային իրավիճակ ստեղծողները։
Կշահի անազնիվ գայչնիկը, ով լայն հնարավորություն կունենա շատ վաստակելու, (քանի որ վարորդը պատրաստ է ամեն ինչի միայն թե չկորցնի վարորդականը, ասենք ամրագոտի չգցելուց), եւ իշխանության մեր հարգելի գիտակները կհայտնվեն փակուղու առաջ։
Հ.Գ. Արդյո՞ք չենք ունենա վարչապետի ասած հեղափոխությանը ընդդիմացող, սաբոտաժ անողներ։
Ես մտածում եմ, որ վարչապետին ամբողջական չի ներկայացվել օրենքի նախագծի դրական ու բացասական ողջ սպասելիքները։
Չկարծեք թե բալայինին դեմ եմ, չէ իրոք ուրախ եմ, բայց իրականում ոչ նման սցենարով, որտեղ ակնհայտ կոռուպցիոն մեծ ռիսկեր են առաջանում։
Մենք պետք է գնանք նրան, որ հնարավորինս պետավտոտեսուչ եւ վարորդ շփումը հասցվի նվազագույնի։ Բողոքարկումն էլ ավելի պարզ լինի ոչ թե բարդացվի։
Հարգելիներս վերանայման կարիք կա, ու նման օրենքը ոչ մի հանրային քննարկում չի ունեցել։ Մինչեւ հիմա նույնիսկ իրարամերժ ցուցակներ կան ինտերնետում, ոստիկանությունը հստակ չի հրապարակում կայքում(ես որ չեմ գտել հղում)։
Երեւանում եւ մարզերում նույնիսկ փողոցներ կան, որ կարելի է կանգնել ու արհեստածին խախտումներ գտնել։ Առաջ ոնց էր ծառի տակից դուրս էին գալիս գրում։ Օրինակ նույն երկրորդ գիծը, կանգառը։
Հուսամ կվերանայվի։
Ի՞նչ կասեք։

Հ.Յորդանյան

<<ՍԵՐԺ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ, ԱՅՍՊԵՍ ԱՍԱԾ, ԱՆԿԵՂԾ ԶՐՈՒՅՑԸ>>

Սերժ Սարգսյանին հորդորում եմ իր ,այսպես ասած, անկեղծ զրույցը ՀՀ քաղաքացիների հետ ունենա բաց նամակի տեսքով: Ես չեմ կարծում, որ նա կարող է ուղիղ նայել ՀՀ քաղաքացիների աչքերի մեջ և անկեղծ ասել նրանց, որ ինքը 10 տարի շարունակ բոլոր ընտրություններում գողացել և կեղծել է նրանց քվեն, 100 հազարավորների պանդուխտ է դարձրել, 100 հազարավորների ունեզրկել և հարստահարել: Չափազանց բարդ կլինի նայել սեփական ժողովրդի աչքերի մեջ և ասել նրանց, որ ես ձեզ տարիներ շարունակ թալանել եմ սիրելի ժողովուրդ և ոչ միայն ես այլև իմ ընտանիքը, իմ յուրայինները ու իմ հարազատները, այո մենք բոլորս թալանել և կերել ենք ձեր երեխաների և թոռների, հարազատների և բարեկամների գումարները: Մենք 10 տարվա ընթացքում ՀՀ-ում ստեղծել ենք իրականությանը զուգահեռ մի նոր ,այսպես ասած մեր իրականությունը, որտեղ մեր իսկ ստեղծած ֆեոդալները պետք է ձեր հաշվին հարստանային և հարստացնեին մեզ: Ես մեր այդ նոր իրողությունից կտրված իրականության մեջ ստեղծել էի մարդկային կերպարանքով գազաններ, որպեսզի նրանք հարստահարեին, թալանեին, գողանային զինվորի հացը, արժեզրկեին ամեն բան ,որը արժեքավոր էր ձեր համար սիրելի ժողովուրդ: Իմ ստեղծած գազանները երբեմն մուտացիաների էին ենթարկվում և սկսում էին գերազանցել միմիանց իրենց ապօրինություններով և ստորություններով: Ես կարծում եմ , որ այսօր երբ նա արդեն չունի իշխանություն կդժվարանա նայի ՀՀ քաղաքացիների աչքերին ու ասի, որ ես ամեն 5 տարին մեկ, այս գազաններին գործի դնելով, գողանում էի ձեր քվեն և դառնում ձեր թագավորը: Դե իհարկե ընդհանուր կերակրաամանից ուտելիքի մի մասը կերակրում էի իմ հավատարիմ գազաններին: Սիրելի ժողովուրդ ես և իմ գազանները մեր ստեղծած իրականության մեջ չէինք պատկերացնում, անհեր մեծացող հայ մանուկի ապրումները, սովից քունը կորցրած երեխայի սնունդի տեսիլքները, որդեկորույս մայրերի ապրումները, երբ նրանց քաշ էին տալիս իմ նստավայրի մոտից դեպի դիմացի մայթ, որպեսզի ես չանհանգստանամ: Երբ մենք քաղաքական այլախոհներին միայն իրենց կարծիքը ասելու համար բանտերն էինք լցնում, մենք չէինք պատկերացնում ,որ դա այդքան դաժան բան է, իսկ այժմ ,երբ մենք այդ նույն բանտերի ճանապարհին ենք սկսում ենք պատկերացնել մեր ստորության և ապօրինությունների ,կեղծիքի և գարշելիությունների չափը: Ախր նա ինչպես հիմա կանգնի ու ասի,Սիրելի ժողովուրդ երբ դուք 2008թ.-ին դուրս էիք եկել փողոցներ և արդարություն և ազատություն էիք պահանջում մենք դա ընկալեցինք , որպես մեր իրականությանը սպառնացող գործողություններ և սկսեցինք գնդակահարել ձեզ Երևանի փողոցներում: Նա այդքան համարձակություն չունի ,որ ասի Ժողովուրդ ջան ես իմ ղեկավարած 10 տարիների ընթացքում գնել եմ կամ փչացրել բոլոր նրանց ում դուք վստահել եք , ում հետ դուք հույս եք կապել կամ ովքեր ձեր անունից սկսել են խոսել: Բայց կային մարդիկ ,որոնց ես այդպես էլ չկարողացա ոչ գնել,ոչ էլ կոտրել: 2018թ.-ին երբ Նիկոլ Փաշինյանը սկսեց իմ վերարտադրման դեմ քայլարշավը , երբ նա Գյումրից քայլեց մինչև Երևան և դուք կանգնեցիք նրա կողքին, երբ դուք 100 հազարներով դուրս եկաք փողոցներ, ես մի պահ փորձեցի իմ հավատարիմ գազաններին նորից գործի դնել ձեր դեմ, բայց այս անգամ դուք չհանդուրժեցիք տարիներ շարունակ ձեզ կողոպտած և հարստահարած իմ գազաններին: ԵՎ ես հասկացա, որ վերջացավ այն պիղծ իրականությունը, որը ես և իմ յուրայինները ստեղծել էինք մեր համար նրան փոխարինելու եկավ Նոր Հայաստանը: Ես ձեր ճնշման արդյունքում տվեցի հրաժարական և արտաբերեցի իմ վերջին նախադասությունը <<Նիկոլը ճիշտ էր ես սխալվեցի>>: Ահա թե ինչ է ուզոմ ասել Սերժ Սարգսյանը հայ ժողովրդին, բայց արդեն 1.5 տարի է չի համարձակվում…

«Մեկը չկա՞ր՝ Ալիևին ասեր՝ տո այ խելոք, դու գնա քո «Ադրբեջանական լեգեոնից» խոսի…»

Էդուարդ Շարմազանովը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է. «Մեկը չկա՞ր Ալիեւին ասեր՝ տո այ խելոք, դու գնա քո «Ադրբեջանական լեգեոնից» խոսի, որը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Կովկասյան ճակատում պայքարում էր խորհրդային բանակի դեմ:

Նժդեհի որեւէ զինվոր երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին չի կռվել խորհրդային զինվորի դեմ, իսկ ադրբեջանական կամ մահմեդական լեգեոնը կռվել է ու էն էլ ոնց:

Ալիեւի հիշողությունը պետք էր թարմացնել իր սիրելի հերոսի՝ Ռասուլզադեի մասին հիշատակումով, ով «Ադրբեջանական լեգեոնի» հիմնադիրներից էր եւ ֆաշիստների դաշնակիցը եւ ում 130-ամյակը 2014թ. նույն Իլհամ Ալիեւի հրամանով մեծ շուքով տոնեցին Բաքվում:

Հ.Գ. Ցեղակրոնի իրական դաշնակիցը ռուս մեծ ժողովուրդն է:

Գ. Նժդեհ»:

Նիկոլ Փաշինյանի կոշտ և ջախջախիչ պատասխանը Ալիեւին

Այսօր` Աշխաբադում ԱՊՀ պետությունների ղեկավարների խորհրդի նեղ կազմով նիստի ժամանակ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կոշտ և ջախջախիչ պատասխան է տվել քաղաքական դիվերսիայի անցած Ադրբեջանի նախագահ`Իլհամ Ալիևիին։ Այսպես ասած Ալիևի տնային աշխատանքը ձախողվեց իր և իր խորհրդականների ցածր ուղեղային հնարավորությունների և իհարկե ՀՀ վարչապետի մի քանի տասնյակ անգամ նրանց գերազանցող ուղեղային հնարավորությունների և կամային հատկությունների պատճառով։ Նորույթը, որ իրագործեց Ալիևիը ձախողվեց և աշխատեց իր դեմ…

Փաշինյանը Ալիևին պատասխանել է «Կովկասի գերուհի» կինոնկարի Շուրիկի խոսքից մեջբերումով

Աշխաբադում ԱՊՀ պետությունների ղեկավարների խորհրդի նեղ կազմով նիստի ժամանակ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը խիստ դատապարտել է Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի ելույթը՝ անվանելով այն հայ ժողովրդի և ԱՊՀ երկրների ղեկավարների նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք:

«Դեմ ենք պատմական իրադարձությունները սուբյեկտիվորեն մեկնաբանելու փորձերին: Դժբախտաբար, Իլհամ Ալիևի խոսքում տեսանք նման փորձեր: Երբ լսեցի նրա գնահատականները Գարեգին Նժդեհի մասին, հիշեցի խորհրդային հայտնի «Կովկասի գերուհի» կինոնկարը, երբ Շուրիկը հարցնում է, իսկ մատուռը նույնպես ե՞ս եմ քանդել: Իլհամ Ալիևի ելույթից տպավորություն է ստեղծվում, որ Հիտլերը երկրորդական դեր ուներ Հայրենական մեծ պատերազմում, իսկ Գարեգին Նժդեհը նացիստական շարժման առաջնորդն էր», – ասել է ՀՀ վարչապետը։

Ըստ Նիկոլ Փաշինյանի՝ ճշմարտությունն այն է, որ Նժդեհը պայքարում էր Հայաստանի թուրքական օկուպացման դեմ, ընդդեմ հայերի ցեղասպանության, որը կազմակերպել էին թուրքերը, և իրականությունն այն է, որ Նժդեհը ռուս բազմաթիվ սպաների հետ  1918 թվականին հայ-թուրքական պատերազմի ընթացքում ղեկավարել է շատ կարևոր ռազմաճակատի մի մասը:

«Կարևոր է, որ իմանանք պատմության օբյեկտիվ գնահատականը: Ասվում է, որ Նժդեհը մահացել է Վլադիմիրի բանտում: Վլադիմիրի բանտում խորհրդային բազմաթիվ  առաջնորդներ են մահացել: Սոլժենիցինը Գյուլագում էր: Եվ ի՞նչ: Մենք 1937-1950 թվականների ընթացքում բոլոր դատապարտվածներին համարում ենք ժողովրդի թշնամինե՞ր: Եթե այդպես է, ուրեմն շատ նշանավոր դեմքեր դատապարտվել են և ավարտել իրենց կյանքը բանտում, բայց սա չի նշանակում, որ մենք պետք է այդ ամենը որպես փաստ ընդունենք», – ասել է Փաշինյանը, ապա հայտարարել, որ տեղին չէ  հանդիպման այս ձևաչափն օգտագործել պատմությունն աղավաղելու, այս կարևոր հանդիպման մթնոլորտում լարվածություն մտցնելու համար:

«Ադրբեջանի նախագահի խոսքերն առաջին հերթին անհարգալից վերաբերմունք են հայ ժողովրդի համար: Եվ ես դա համարում եմ անհարգալից վերաբերմունք ԱՊՀ պետությունների ղեկավարների և ժողովուրդների նկատմամբ, որոնք նրանք ներկայացնում են այստեղ: Ներողություն եմ խնդրում նման լարվածության համար: Դուք տեսաք, որ ես չեմ դրա հեղինակը», – հայտարարել է ՀՀ վարչապետը։

Նշենք, որ իր ելույթում Իլհամ Ալիևը նշել է, որ Հայաստանում հերոսացվում է ֆաշիզմը, և որպես օրինակ բերել «նախկին իշխանությունների՝ Երևանի կենտրոնում «ֆաշիստական դահիճ և դավաճան» Գարեգին Նժդեհի հուշարձանը կանգնեցրելու փաստը։ Ալիևը դա անվանել է «ցինիկ քայլ»:

Պատմական եւ իրավական փաստեր, որոնք բացահայտում են Ալիեւի ստերը

Պատմական եւ իրավական փաստեր, որոնք բացահայտում են Ալիեւի ստերը

Էդուարդ Շարմազանովը գրում է։

Վերջին օրերին ադրբեջանական քարոզչամեքենան, իր ձեռագրին հավատարիմ, տարածում է Ալիեւի ստերը` «Ղարաբաղը Ադրբեջան է» վերտառությամբ:

Զերծ մնալով քաղաքական գնահատակնից` ստորեւ ներկայացնում եմ պատմական եւ իրավական փաստեր ադրբեջանական կեղծ թեզերի վերաբերյալ:

1. Անտիկ պատմիչներ Ստրաբոնը եւ Դիոն Կասիոսը Օրխիստենեն, այսինքն` Արցախը հիշատակում են որպես պատմական Հայաստանի անբաժանելի մաս:

2. Պլինիոս Ավագը, Կլավդիոս Պտղոմեոսը, Դիոն Կասիոսը, Ապիանոսը եւ Ստրաբոնը իրենց աշխատություններում հստակ նշում են, որ Հայաստանի եւ Աղվանքի սահմանն անցնում է Կուր գետով:

Հետեւաբար, եթե նույնիսկ մի պահ պատկերացնենք, որ կովկասյան թուրքերի կամ այսօրվա ադրբեջանցիների քարոզչությունը որոշել է տեր կանգնել աղվանական ժառանգությանը, ապա այստեղ եւս պետք է հիասթափեցնեմ նրանց, քանի որ Արցախ եւ Ուտիք պատմական նահանգները սահմանակից են եղել Աղվանքին եւ նույն անտիկ պատմիչների վկայությամբ չեն մտել նրա աշխարհագրական սահմանների մեջ:

3. Ադրբեջան անվանումով պետություն աշխարհի քաղաքական քարտեզի վրա առաջացել է միայն 1918թ. մայիսի 27-ին թուրք Նուրի փաշայի ռազմական ինտերվենցիայի արդյունքում:

4. Միջազգային հանրությունը չի էլ ճանաչել 1918-1920թթ. Ադրբեջանի դեմոկրատական հանրապետությունը: Ազգերի Լիգան ոչ միայն մերժել է պաշտոնապես ճանաչել Ադրբեջանի հանրապետությունը, այլեւ չի ընդունել Ադրբեջանի հանրապետության դիմումը Ազգերի Լիգային անդամակցելու վերաբերյալ:

5. 1920թ. դեկտեմբերի 1-ին Ազգերի Լիգայի Ասամբլեայի 5-րդ Կոմիտեն արձանագրել է. Ադրբեջանի հանրապետությունը նախկինում երբեք պետություն չի եղել եւ ընդգրկված է եղել ավելի մեծ տերությունների մեջ ինչպիսին է Մոնղոլիան /նկատի ունի մոնղոլ-թաթարական տիրապետությունը/ կամ Պարսկաստանը, իսկ 1813թ-ից Ռուսական կայսրությունը: Ադրբեջան անվանումն էլ ոչ այլ ինչ է, քան հարեւան պարսկական գավառի անուն, որը ընտրվել է որպես նորաստեղծ հանրապետության անվանում:

Այսպիսով, Ազգերի Լիգան դեռ 1920թ. արձանագրել է

ա. Ադրբեջան պետություն մինչեւ 1918թ. գոյություն չի ունեցել

բ. Ադրբեջան անվանումը պարսկական գավառներից մեկի փախառնված անվանումն է

գ. Հրաժարվում է ճանաչել Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետությունը որպես միջազգային սուբյեկտ:

Անդրադառնալով Լեռնային Ղարաբաղի խնդրին, նշեմ, որ նրա շուրջ վեճերը ակտիվացել են Ռուսական կայսրության քայքայման ժամանակաշրջանում: 1918-1920թթ. Լեռնային Ղարաբաղում օրենսդիր իշխանությունը իրականացվում էր Ղարաբաղի հայերի համագումարների միջոցով: Առաջին համագումարը 1918թ. հուլիսի 22-ին Լեռնային Ղարաբաղը հռչակում է անկախ վարչաքաղաքական միավոր`ընտրելով Ազգային խորհուրդ եւ կառավարություն:

Ադրբեջանը փորձում է Ղարաբաղը ներառել իր կազմում, բայց թե երկրորդ եւ թե երրորդ համագումարները մերժում են թուրքական զորքերի պահանջը`անդամակցել Ադրբեջանին: Նման որոշումներ են կայացնում նաեւ 1919թ. հրավիրված համագումարները:

Ռազմական բախումներից խուսափելու համար 1919թ. օգոստոսի 22-ին Ղարաբաղի հայերի 7-րդ համագումարը եւ Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետությունը համաձայնագիր են կնքում , որի համաձայն Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրը պետք է քննարկվի Փարիզի Խաղաղության կոնֆերանսում: Ընդ որում, համաձայնագրում չէր փոխվում Ղարաբաղի կարգավիճակը:

Հարկ է նշել, որ Ադրբեջանի կառավարության կողմից Լեռանյին Ղարաբաղի հայերի համագումարի հետ համաձայնագրի ստորագորւմը փաստում է, որ Ադրբեջանի հանրապետությունը ճանաչում է Ղարաբաղը որպես ինքնուրույն իրավաբանական միավոր:

Սակայն 1920թ. մարտին ադրբեջանցիները՝ խախտելով համաձայնագիրը, ռազմական գործոություններ են սկսում Լեռնային Ղարաբաղի դեմ:

Նման պայմաններում 1920թ. ապրիլի 23-ին Ղարաբաղի հայերի համագումարը Ղարաբաղը հռչակում է Հայաստանի անքակտելի մաս: Իսկ 1920թ.օգոստոսի 10-ին Խորհրդային Ռուսաստանը եւ Հայաստանի Հանրապետությունը համաձայնագիր են ստորագրում, ըստ որի` խնդիրը պետք է լուծվի ՀՀ-ի եւ Խորհրդային Ռուսաստանի միջեւ կնքվելիք պակտով:

Արձանագրենք, որ 1918-1920թթ. Լեռանյին Ղարաբաղը ոչ մի օր եւ ոչ մի ժամ չի եղել Ադրբեջանի Հանրապետության կազմում, իր հերթին Ադրբեջանի հանրապետությունն էլ այդ ժամանակաշրջանում անգամ չի ճանաչվել Ազգերի Լիգայի կողմից:

1920թ. նոյեմբերի 30-ին Խորհրդային Ադրբեջանի կառավարությունը ընդունում է հռչակագիր, որով Լեռնային Ղարաբաղը, Նախիջեւանը եւ Զանգեզուրը դառնում են Խորհրդային Հայաստանի մաս: Իսկ 1921թ. հունիսի 12-ին Ադրբեջանի ԽՍՀ-ի Ազգային խորհուրդը որոշում է Լեռնային Ղարաբաղը ճանաչել ՀԽՍՀ անբաժանելի մաս:

Արդեն 1921թ. հուլիսին Խորհրդային Ադրբեջանի ղեկավարությունը առաջարկում է Ղարաբաղի պատկանելության հարցը քննարկել Ռուսաստանի բոլշեւիկյան կուսակցության Կովկասյան բյուրոյի լիագումար նիստում:

Հուլիսի 4-ի նիստը մերժում է Ադրբեջանի առաջարկը : Սակայն հաջորդ օրը ապօրինի որոշմամբ Լեռնային Ղարաբաղը կցվում է Ադրբեջանի ԽՍՀ-ին:

Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման համար պայքարը նոր թափ է ստանում 1988թ.-ին: Նույն թվականի փետրվարի 20-ի եւ հուլիսի 12-ի որոշումներով Լեռնային Ղարաբաղը ԽՍՀՄ օրենսդրության համաձայն`դուրս է գալիս Խորհրդային Ադրբեջանի կազմից, իսկ 1991թ. սեպտեմբերի 2-ին Լեռնային Ղարաբաղը ձեռնամուխ է լինում անկախության գործընթացին` ընդունելով Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութան անկախության մասին հռչակագիրը:

Այս գործընթացն ամբողջությամբ համապատասխանում էր 1990թ. ապրիլի 3-ին ընդունված ԽՍՀՄ համապատասխան օրենսդրությանը :

1991թ. դեկտեմբերի 10-ին Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը միջազգային դիտորդների եւ ԶԼՄ-ների ներկայությամբ իրականացրեց անկախության հանրաքվե:

Ի գիտություն պատմական եւ իրավական փաստերի կեղծարարների՝ նշեմ, որ հանրաքվեի քվեարկությանը մասնակցել է Լեռնային Ղարաբաղում գրանցված քվեարկողների 82,2 տոկոսը, որոնց 99 տոկոսը կամ 107.648 մարդ «այո» է ասել Արցախի անկախությանը :

Այսպիսով, Լեռնային Ղարաբաղը հանդիսանում է ԽՍՀՄ միակ ինքնավար մարզը, որ ձեռք է բերել իր անկախությունը Խորհրդային ներքին օրենսդրության համաձայն: Հետեւաբար Ալիեւ կրտսերի հայտարարությունները ոչ միայն փաստերից զուրկ է, այլ նաեւ արհամարհանք է պատմագրության, միջազգային իրավունքի հանդեպ:

СМОЖЕТ ЛИ БЛОГЕР ЛАПШИН ПРЕТЕНДОВАТЬ НА ГРАЖДАНСТВО АЗЕРБАЙДЖАНА, ЕСЛИ ПЕРЕЕДЕТ ЖИТЬ В СТЕПАНАКЕРТ?

Необычный вопрос. Дети, которые рождаются в Карабахе, им в паспортах место рождения какое пишут? Армения?

Я вот почему спрашиваю: несколько лет назад возник юридический казус, какое место рождения писать израильским гражданам родившимся на спорных (палестинских) территориях. Власти Израиля обычно им писали место рождения в виде названия израильского поселения на палестинских территориях: Ариэль, Баркан, Кирьят-Арба. Но страну указывали как Израиль, хотя с формальной точки зрения это спорный вопрос.

Затем арабские страны раскрутили скандал, мол, неприемлемо писать место рождения "Израиль", поскольку закрепляет израильский контроль над этими территориями. Тогда что писать – Палестина? Но это несуществующее государство раз, и два – палестинская администрация не желала считать израильтян своими будущими гражданами. Дело в том, что на спорных территориях живут почти 400 тысяч израильтян, поселившихся там после 1967 года и если им всем указывать место рождения "Палестина", то при будущем урегулировании позволит Израилю вполне законно претендовать на эти земли. В итоге ситуация зашла в тупик.

Некое спорное решение нашло посольство США в Израиле, они решили не обижать ни евреев, ни арабов. И стали указывать место рождения израильтян родившихся на палестинских территориях как "Jerusalem". Неважно, что ребенок родился вообще в другом городе. Все равно Иерусалим. Именно так власти США указывают и в американских паспортах израильтян с двойным гражданством и в визовых документах для туристов. Узаконить такую практику позволило принятое в 2018 году решение президент США Дональда Трампа о признании Иерусалима столицей Израиля. Но даже это решение создало казус, ведь в таком случае что писать в паспортах палестинских арабов имеющих двойное гражданство, ведь точно не Иерусалим, который территория Израиля. Получается, что два ребенка родившиеся в Палестине получат разное место рождения в зависимости от их национальности – либо Палестина, либо Израиль.

Интересно, а что пишут в армянских паспортах тем, кто родился и живет в Карабахе? И какое место рождения пишут например в российских паспортах (в случае двойного гражданства) тем, кто родился в Степанакерте? Пишут Армения, Азербайджан, или так и пишут "Нагорный Карабах"?

ЕСЛИ АРМЯНЕ КАРАБАХА – ГРАЖДАНЕ АЗЕРБАЙДЖАНА, ТО ПОЧЕМУ ПРОТИВ НИХ СОВЕРШАЕТСЯ ВОЕННАЯ АГРЕССИЯ?

Раз Азербайджан претендует на Карабах, то с их точки зрения выходит любой житель республики – азербайджанский гражданин, включая уважаемого Герман Стерлигов. А раз так, то пусть Ильхам Алиев платит карабахцам:

1. Пособия на детей,
2. Пенсии,
3. Компенсирует ущерб от боевых действий

Если Баку считает карабахских армян своими гражданами, то почему совершает против своих граждан военную агрессию?

МОЖЕТ ЛИ БЛОГЕР ЛАПШИН ПРЕТЕНДОВАТЬ НА АЗЕРБАЙДЖАНСКИЙ ПАСПОРТ?

Можно создать юридический казус и потроллить власти Баку. Если я перееду жить в Карабах, то следуя законам Азербайджана тоже стану как бы гражданином Азербайджана живущим на "временно оккупированных территориях" (так они называют эти земли). Это позволит мне претендовать на паспорт гражданина Азербайджана и если они мне в этом откажут, то тем самым создадут прецедент невыгодный для самих себя. Ибо, раз вы считаете эти земли своими, то обязаны обеспечить равными правами всех своих граждан, вне зависимости от места проживания и национальности. Что скажете?

 БЛОГЕР Александр Лапшин

ՄԵԾ ՁԿՆԵՐԻՆ ԿՀԱՋՈՐԴԵՆ ՄԱՆՐԱՁԿՆԵՐԸ

«Ոչ մի ձուկ և ոչ մի մուկ չի պլստալու» բանաձևի շրջանակներում՝ նամանավանդ վերջի երկու կադրային փոփոխությոներից հետո, պետք է ենթադրել, որ ավազակապետական բուրգի վերին խավի կոռուպցիոներները, որոնք մինչ այժմ​ թյուրիմացաբար գտնվում են ազատության մեջ, կարճ ժամկետներում կհայտնվեն իրենց համար նախատեսված վայրերում: Շատ կարևոր է ժողովրդի արդարացի պահանջին ականջալուր լինել և իրավական գործընթացները ապահովելով ճանապարհ դնել այս պարոններին: Շուտով մեծ ձկներին կհաջորդեն մանրաձկները, իսկ հետո՝ ձկնկիթները: Նախկին 20 տարիններին պաշտոն ունեցողների ճնշող մեծամասնությունը թաթախված է​ կոռուպցիոն գործարքների մեջ: Այժմ բազմաթիվ փոքր ու միջին նախկին համակարգի կոռուպացված պաշտոնյաներ ծպտված սպասում են՝ հույս ունենալով, որ իրենց կմոռանան, չեն հիշի, և իրենք իրենց թալանածը հանգիստ կփոխանցեն իրենց երեխաններին ու թոռներին: Մինչդեռ, տիկնայք և պարոնայք կոռուպացված թալանչիներ, ձեզ պետք է հիշեցնեմ «Ոչ ոք չի մոռացվել, ոչինչ չի մոռացվել»: Դուք վարար ու պղտոր գետի ալիքներին​ անմիջապես չբախվելու համար մանրաձկան​ պես տապ եք արել, բայց շուտով ջուրը կպարզվի, և գետը կհանդարտվի, իսկ դուք չերևալու ու չբռնվելու այլևս այլնտրանք չեք ունենա: Իսկ այժմ վայլեք ադրենալինի այն մեծ չափաքանակը երբ զգում եք մեծ​ ձկների​ բռնվելիս:

Արմեն Գրիգորյան

Հիշեցնենք , որ մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաներ Գագիկ Խաչատրյանին և Վլադիմիր Գասպարյանին:

Հեղափոխությունները տեղի են ունենում նախկիններին մերժելու, պատժելու, գողացածը հետ բերելու խոստումով։

 Այդ դեպքում են մարդիկ փողոց դուրս գալիս և հաղթանակից հետո էլ պահանջում հաղթողից իրականացնել խոստումը։ Մեզանում տեղի ունեցածը բացառություն չէ, և գործող իշխանությունը փորձում է իր տված խոստումը հնարավորինս կատարել՝ նախկիններին պատժել և գողացածը հետ բերել։ Արթուր Վանեցյանը այս ամենը իմանալով և գիտակցելով է ստանձնել ԱԱԾ պետի պատասխանատու պաշտոնը և հաճույքով մաս է կազմել իշխանությանը։ Հակառակ մոտեցումը ուղղակի ծիծաղելի կլիներ, ու թե հիմա ինչի՞ց է զարմացել և ումի՞ց է բողոքում սպան, անհասկանալի է։ Գործող իշխանությունը ունի դատական համակարգի, Սահմանադրական դատարանի և, այո, նաև նախկին հանցագործությունները բացահայտելու և պատժելու պարտավորություն։ Իշխանությանը մաս կազմող անհատները կամ պետք է պատվով և իրենց գիտելիքները ներդնելով ու արհեստավարժ իրականացնեն այս գործը, կամ՝ հրաժարական տան և հեռանան: Եվ ցանկալի է, որ դա անեն առանց պաթոսի ու բայղուշության։

Հանրապետություն կուսակցության՝ Արմեն Սարգսյան 

 

Չեմ միանում փաստաբանների ակցիային, նա ծառայել է օրվա իշխանությանը, դատավորի իր կնիքով է հաստատել Հաց Բերողի կալանքի որոշումը

Իմ բազմաթիվ փաստաբան գործընկերներ նախաձեռնել են դատավոր Դավիթ Գրիգորյանի պաշտպանությունը ստանձնելու «ակցիա»՝ դրանով իսկ արձագանքելով դատական համակարգում իրականացվող մտահոգիչ գործընթացներին։ 
Կասկած չի հարուցում այն փաստը, որ ներկայումս ՀՀ-ում տիրում է դատական անիշխանություն։ Մեծ հաշվով Հայաստանում դատական իշխանությունը միշտ եղել է գործադիրի կցորդը և կամակատարը։ Իսկ այն բարքերը, որոնք տիրել են ռոբի ու սս-ի օրոք, ներկայացման կարիք չունեն (ՄԻԵԴ-ի վերջին վճիռը՝ խոսուն օրինակ)։ 
Այսքանով հանդերձ, գործընկերներիս «ակցիային» չեմ միանում և չեմ սատարելու դատավոր Դ. Գրիգորյանին, քանի որ նա չի եղել սկզբունքային և արդար դատավոր։ Ինչպես շատերը, նա ևս ծառայել է օրվա իշխանությանը և ոչ թե արդարադատությանը։ 
Դատավորի իր կնիքվ նա է հաստատել Հաց Բերող Արթուր Սարգսյանի առաջին կալանքի որոշումը։ Կալանքի հիմքը՝ հիմնավոր կասկածը եղել է այն, որ Արթուրը ՊՊԾ է մտել հուլիսի 17-ին, թեև Արթուրը Հաց է Բերել հուլիսի 26-ին։ Այս ակնհայտ փաստը դատավոր Գրիգորյանի մոտ չկարողացան հաստատել ոչ ինքը՝ Արթուրը, և ոչ էլ նրա չորս փաստաբանները։ Արթուրի վատառողջ լինելու և կալանքի անհամատեղելիության առաջին ապացույցները (հիվանդության մասին փաստաթղթերը) ներկայացվել են այդ դատավորին, սակայն դրանք անտեսվել են վերջինիս կողմից։

Ինձ ամենևին չի հետաքրքրում, թե ինչ հետապնդման է ենթարկվում դատավոր Գրիգորյանը, քանի որ նա չի մարմնավորում արդար Դատարանը։ Այնուհանդերձ, ինձ շատ է հետաքրքրում այն հանգամանքը, թե ինչու՞ նրա դեմ քրեական գործ չի հարուցվել Հաց Բերող Արթուր Սարգսյանին ապօրինի կալանավորելու համար։

Արայիկ Պապիկյան