1988թ,դեկտեմբերի 7 Սպասում եմ քեզ եղբայր` քանի՜-քանի՜..

Սպասում եմ քեզ եղբայր,
Քանի՜-քանի՜,,,
1988թ,դեկտեմբերի 7
1988թ ահավոր երկրաշարժը կործանեց քաղաքս;Այդ օրը պատմում է քույրը `Անահիտը եղբայրս` Աշոտ Հովհաննեսի Խաչատրյանը`վարսավիր էր մասնագիտությամբ ժամը`11-15 սահմաններում դուրս է գալիս տանից ու նրանից մինչև այժմ ոչ մի լուր չունենք;
Արձանագրվեցին անհետ կորածներ ու անշիրիմ մնացներ ու մինչև հիմա քարերը լալիս են; 
Չհավատաք,երբ ձեզ կասեն ,որ քարերը համր են, ձԵռքերով սեղմիր ականջներդ ,փակիր աչքերդ միևնույն է դու կլսես քարերի ձայնը:Նրանք չեն խոսում ,նրանք բղավում են և տնքում ,խնդրում են ջուր ,հաց ,մանկան ձայնով փրկություն աղերսում:Դու ` իմ արյունոտվող,չսպիացող վերք անմեղս
Գիտես եղբայրս որ մինչև հիմա սպասում եմ քեզ` արտասուքով ցողված ծաղիկներով քեզ դիմավոր եմ ,թե ուր դնեմ ,,,ԱՍԱ

""

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *