ԳԻՇԵՐՆ ԱՍՏՂԵՐՈՎ ԳՄԲԵԹԱՇՈՒՔ

Գիշերն աստղերով գմբեթաշուք,
Փառավորություն անորոշի,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք:

Լուսինը լուսափայլ,թե լրիվ,թե այլ,
Սնապարծություն գիշերվա,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք:

Արեգակը պսակաշող հայելիս,
Որ պատկերս տեսնեմ,չտեսնեմ,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք:

Արարատը սուրբ սեղան երկնայինի,
Հվերժաձյուն սփռոցով լույս ճաշակեք,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք:

Հայոց բախտը ճակատիս գրվեց,
Հայացքս ամեն կրոններից վեր,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք:

Առաջին գիրքս ,,Ճանապարհը Ձգվեց՛՛,
Լեռնային խեցու ինչու՞ նմանվեց,
Չեմ հասկանա երբեք,
Ինչու՞ է թեք…

 

ՀԱՊԱ Ի՞ՆՉ Է ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԸ

Հապա ի՞նչ է բանաստեղծը,
միայն մեծ բանաստեղծներն են
պատասխանել այս հարցին իրենց
գոյության լռությամբ,և իսկապես
լռությունը հանճար է ինքնին,
ով կարող է բավարարվել կյանքի
կարճատևությամբ բոցավառվող
ճակատագրով,հենց նրան է
տրված պատասխանելու ինչ է
բանաստեղծը:Եթե բանաստեղծ
ես,ուրեմն թող ոչ-ոք չիմանա,
թե ինչ բան է բանաստեղծը,չի էլ
կարող իմանալ:

 

ՄԻ ԿԻՆ ՆՄԱՆ Է ՄՈՐՍ

Մի կին նման է մորս,
Եղանակը անձրև է ու թաց,
Կանգնած պատշգամբում մտորում,
Հիշում է որդուն հեռու գնացած:

Այդ կնոջ շորն է հնացած,
Ես էլ տխրեցի այսպիսի օրում,
Կանգնած պատշգամբում մտորում,
Հիշում է որդուն հեռու գնացած:

Մի կին նման է մորս,
Եղանակը անձրև է ու թաց,
Փողոցում տիրում է ժխոր,
Այդ կինը նայեց ու ներս գնաց …

 

ՀՅՈՒՍԻՍԱՅԻՆ ԱՍՏՂ

Աստղերը բոլոր
Դարձել են մոլոր,
Պտույտ են գործում,
Խաբել են փորձում:

Բայց աստղն իմ,
Միշտ հավատարիմ,
Կանգնում է հյուսիս,
Փայլում է ճամփիս:

Դրանից է, որ
Կյանքում մենավոր,
Գտա ճանապարհ,
Դեպի լույս աշխարհ:

 

Ա Ֆ Ր Ո Դ Ի Տ Ե

Աֆրոդիտե,Աֆրոդիտե,օ՜,չքնաղ,

Ալիքների ձյունասպիտակ

Փրփուրներից ես ծնվել,

Դու հաճույք ես,երանություն ու ծիծաղ,

Բայց ներիր ինձ,Աֆրոդիտե,

Ես չեմ կարող քեզ սիրել:

Ես սիրում եմ Արմիդային թովչուհի,

Որ այնքան պարզ,այնքան դյութիչ

ՈՒ միշտ թախծոտ է նայում,

Նա ինձ համար իր կյանքն էլ կզոհի,

Թե քեզ սիրեմ,առանց նրան

Սիրտս լալիս է,մայում:

Աֆրոդիտե,Աֆրոդիտե,օ՜,չքնաղ,

Դու ինձ սիրե,իսկ ես այն վեհ թովչուհուն,

Ես ուզում եմ,որ վիշտ դառնա սերդ պաղ,

Որ հասկանաս,ես ինչպես էի սիրում:

 

ՄԵՂՈՒՆ ԾԱՂԿՈՒՆՔԻՑ

Մեղուն ծաղկունքից
Հավաքում է նեկտար
ՈՒ կազմում մեղրագիրք…

Մարդը խավարի պռունկից
Լույս է քամում
Տողերով գեղագիր…

Մեղուն մեղուների պարսով,
Մարդը մենակ իր վնասով,
Անխոս…

Մեղվի խայթոցին
Կփակվես մի կերպ ցանցով,
Մարդու խայթոցին,
Որ փակվես անգամ,
Երկար է ցավը մնացող,
Խոսքի…

հեղինակ`Վալերի Պայսեր-Խալափյան