Յուրանքաչյուր մարդ յուրովի է պատկերացնում հայրենասիրությունը:Հայրենասիրությունը — բարոյական սկզբունք է , որի իմաստը սերն է հայրենիքի նկատմամբ և ենթադրում է հպարտություն Հայրենիքի նվաճումների հանդեպ:
Հովհաննես Քերոբյանը ծնվել է Նաիրիի շրջ. Քասախ գյուղում; Սովորել Է գյուղի միջն. դպրոցում, ծառայել ՝է նախկին ԽՍՀՄ բանակում, որպես տանկիստ: Զորացրվելուց հետո 1991 թ-ից մասնակեցել էՀՀ և ԼՂՀ սահմանների մարտական գործողություններին և պաշտպանությանը: Նախագահի կողմից պարգևատրվել ՝է <<Մարտական ծառայության>> մեդալով, նախարարի և կազմակերպությունների կողմից պարգևատրվել է տարբեր մեդալներով: 2014 թ-ին երկամյա ծռյությունից զորացրվել է: 1994-ից ծառայել է տարբեր զորամասերում, զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ ու պատվոգրեր եմ ստացել՝ ընդհուպ նախարարի կողմիցՔասախի ԵԿՄ-ից եմ, Ասպետաց ակադեմիայի գնդապե է , և Կոբրա հատուկ գործողությունների դիվիզիոնի հրամանատարի ծառայության գծով տեղակալ է՝ գնդապետ:""

Երբ հասակս առա շուտով,
Մեկ նպատակ որոշեցի,
Բայց այդպես էլ չկատարված,
Նպատակս խափանվեց:

Ծնողներիս վշտացրի,
Քույր ու եղբայր թողեցի,
Սիրած յարիս խաբեցի,
Ելա կռիվ գնացի:

Անքուն գիշեր անցկացրի,
Դիրքերում ցուրտ ու խավար,
Թուրքի դիմաց կանգնած
Ծնողներիս հիշեցի:

Ընկերներով մենք կանգնած,
Նայում էինք շուն թուրքին,
Մեկ էլ հանկարծ այնպես ուժգին,
Պայթուն ելավ մեր կողքին:

Մի քանիսս ցավ զգացինք,
Ընկանք ինչպես մի մեծ սար:
Ու այդպես էլ մնացինք
Ինչպես մի մեծ ու լեռ քար;

Մեզ բերեցին Երևան,
Ծնողներս սև հագան,
Ու մեզ տարան եռաբլուր,
Հանձնեցին հողին տխուր:

Գերեզմանիս վրա մայրիկ,
Թափիր արցունք սիրելի,
Որ միշտ հիշես քո որդուն,
Քո հերոսին առաջին:

Ամեն անգամ շարունակ,
Կգաս դու իկ շիրիմին,"" Ու կհիշես դու կրկին,
Թե ինչպես կար քո որդին:

Խոսք Հ. Քերոբյան

թվական, Գ. Ումուտլու 1993

<<Հայրենասիրություն>> ասելով շատ ու շատ մարդիկ հասկանում են հայրենիքի համար կռված ու նահատակված ֆիդայիններին և զինվորներին, բայց
միաժամանակ երբ ծանոթացա և զրուցեցի Հովհաննես Քերոբյանի հետ,ընթերցելով բանաստեղծությունները հիացած եմ ՝դժվարանում եմ գրել զգացածիս մասին։Գրում եմ հասարակ, պարզ, առանց շատախոսության: Երկար եմ մտածել գրելուց առաջ։Հասկացա,որ մեր երկիրը իրապես կարելի է ասել Հովհաննես Քերոբյան ՝այսպիսի հայրենասերի կարիք շատ ունի, բայց ցավոք սրտի մեր երկրում այդպիսի հայրենասերներ շատ քիչ են ;Հովհաննես Քերոբյանը երբեք չի կորցնում հայ մնալու, հայրենիքը սիրելու մեծագույն արժանիքը;Այո, հայ ժողովուրդը կենդանի պահեց իր ոգին և իր պայքարող ոգով դարձավ ազատ ու անկախ Հայաստանի լիիրավ տերը:"" ՝Ցավոք մեր հայրենիքը շատ դժվարությունների միջով է անցել, բայց ես վստահ եմ, ապագան պայծառ և լուսավոր դռներ կբացի իմ հայ բազմաչարչար ժողովրդի առջև, քանզի <<զարկված ու զրկված>> իմ հայրենիքը պիտի դառնա <<հույսի ու լույսի հայրենիք>>:Կարողեմ ասել ,երբ արտաբերեց Հովհաննես Քերոբյանը՝ <<ես սիրում եմ իմ հայրենիքը>> արտահայությունը,ոչ միայն հենց այնպես ասեց ,այլ աշխատանքով և գործով ապացուցում է իր հայրենասիրությունը; Այսինքն`չխուսափենք բանակից,երկիր պաշտպանելու պարտքը կրենք մեզ վրա և լինենք խաղաղասեր և բարի: