Համլետ Հակոբյանի բանաստեղծություններից

Անկրկնելին

Այնքան հմայք ունես սրտում
Անկրկնելի հոգու աշխարհ,
Քո աշխարհի դուռն ես բացում
Հրաշագործ կյանքի նկար։
Այդ նկարի վառ գույներում`
Տաղ են ասում`ծաղիկ ու ծառ
Սեր է շաղում այդ նկարում
Անկրկնելի մի գունաշար ։
Ժպտամարմին `ցող ու շաղում
Հույս է տալիս մի ճանապարհ
Հոգսը խորթ է ` սեր է բուրում
Անտառի մեջ ` սիրահոժար։
Ի՜նչ հանգիստ ես`քեզ հարազատ,
Անտառային բնաշխարհում,
Հանգստացնող ձայներ են շատ`
Հոգեզմայլ այդ մեղեդում։
Բնության մեջ `նույն անտառում
Անկրկնելին շատ է ու շատ
Այնտեղ ուրիշ կյանք ես ապրում
Մաքրամաքուր ու անարատ։
Անկրկնելի `կյանք, զգացում `
Անկրկնելին `անհոգս , անդարդ `
Ուր հոգնածիդ կյանք են դեղում։
Անտարբերդ ` բուժում առատ։

 

Ես ուրախ եմ , որ դու կաս

Ես ուրախ եմ, որ դու կաս,
Սակայն տխուր, որ կողքիս ես, որ չկաս,
Ժամանակը իմ ու քո մեջ գնալով է նեղանում,
Այսօր իմն ես վաղը այդպես չի թվում:
Ես շոյում եմ քո վարսերը անուշաբույր ու փռված,
Այսօր՝ վաղը այդ շոյանքն է ուշացած,
Նստած կողքիդ քո վարսերն եմ ես հաշվում,
Հանում մի վարս քո աշխարհից, գողանում:
Այսօր՝ կողքիս՝, վաղը գիտեմ, որ չկաս,
Գիտես՝ ես ինձ ու նաև քեզ չեմ խաբում,
Երբ լուսանա մեր երեկը, պետք է դառնա մի երազ,
Եվ ինչ արագ մեր գիշերն է լուսանում:
Միայն մի բան, որով կողքիս կմնաս՝
Մազափնջից այդ մի ծամը, որ ժամանակ չի փոխում
Թեկուզ ցավոտ, չնեղանաս, ի՛մ երազ,
Այդ մի ծամով այսօր, վաղը դու իմ կողքին կմնաս:
Ես ուրախ եմ, որ դու կաս,
Նաև տրտում, որ կողքիս ես ու չկաս,
Ժամանակը նեղանում է ափերում,
Եվ այսօրը՝ վաղվա երազ դարձնում:

 

Ինձանից լավն են

Երկերս իմն են`ինձանից լավն են`
Գիտեն շատ սիրել, հիշել, կարոտել,
Նրանց աչքերով աշխարհը տեսնում եմ `
Նրանցով գիտեմ այս կյանքը սիրել։

Հոգուս երկերը `հոգուս աչքերն են,
Պարզ են ու անկեղծ ,անբիծ են `մաքուր,
Հոգուս ու սրտիս տիրակալ`տերն են,
Ես նրանց ծառան `հնազանդ ու լուռ։

Սրտիս խոհերը `հույզերը վեհ են,
Անուն ու մարդը ճանաչում են դույզ`
Կեղծավոր խոսքեր `փաղաքշանք չունեն…
Պատվի ստրուկը` արդար լիահույս…

Երկերիս սիրտը իմ սիրտից մեծ է,
Կյանքի մեծ գետից ջրառատ ու խոր`
Երկերիս գետի հատակը խորն է`
Պարզ է աչքի պես `բարդ ու գունավոր…

Ինձանից բարի`համեստ ու լավն են,
Նրանք տեսնում են աչքերով ,սրտով`
Նրանք իմ հոգու ,սրտիս աչքերն են`
Կյանքի հավեժն եմ տեսնում նրանցով…

Նրանք ոչ մեկից փառքի շահ չունեն,
Խոսում են մաքուր մարդկային լեզվով,
Քծնանք `շողոքորթ `պնակալեզ չեն…
Հավերժահացը պիտ քամեն պատվով։

 

 

Անցյալի մասին

Անցյալիս մասին ես շատ եմ խոսել,
Չգիտեմ ինչու՞, ես չեմ հասկանում,
Իսկ ես անցյալում այդ չեմ երազել,
Հիշում եմ այսօր և չեմ հավատում:

Անցյալիս մասին ես շատ եմ գրել,
Այսօր էլ նույնն է , ես շատ եմ ցավում,
Գրիչս նույնն է անում անարգել,
Որքան էլ միտքս այդ չի ցանկանում:

Անցյալիս մասին ես գիրք եմ գրել,
Այսօր այդ գրքի էջերն եմ թերթում,
Այդ գրքում բազում հուշեր ամփոփել,
Եվ արդեն կարծես ինձ չեմ հասկանում:

Անցյալիս սրտում ես վերք եմ գտել,
Այդ վերքից այսօր կարյունի անտուն…
Ես եմ բժիշկս և այն չեմ բուժել,
Ինչու՞ եմ ուրիշ բժիշկներ ատում:

Անցյալիս համար կտավ եմ հյուսել,
Եվ քո պատկերն է այդ խենթ կտավում,
Այսօր նրանում ես քեզ չեմ գտել,
Ահա `ինչու՞ եմ անցյալս հիշում:

Անցյալիս մասին ես երկ եմ ձոնել,
Եվ իմ անցյալն եմ այնտեղ ամփոփում,
Քո էությունը ես եմ հորինել,
Որքան էլ կարդամ ես չեմ հագենում:

Անցյալիս մասին ես շատ եմ խոսել,
Կուզես հավատա `այդ չեմ հավատում,
Ես նեղացել եմ , դու …քեզ արտասվել,
Այդ եմ հասկացել ` նոր եմ հասկանում:

 

Հասկացող Մեր խիղճ
(Ձոն իրական կյանքը կարդացողներին)
Ատելությությունը մարում է ,երբ գալիս է պետքը`հարգելիս…
Հասկանում եմ քեզ, որքան էլ չուզեմ…
Ատելության այդ պետքականը խոհիս,
Անպաշտպան ու անզոր է թողում ,որ այրվեմ։

Ատելությունը հիշողության մեջ շնչելիս,
Թվում է անշունչ է , երբ պետքն եմ…
Ինձ չեմ նսեմացնում այպես խորհելիս,
Պարզապես ինքս ինձ ժպտում եմ…

Խոհերիս `հուշերս կարդալիս,
Ժպիտս այն չէ`հեգնում եմ…
Հեգնանքը իմն է `սիրելիս…
Այդտեղ է, որ եսասեր եմ`իմն եմ։

Երբ ատելությունը մոռանում են, երբ պետք ունի կյանքից,
Հասկանում եմ ժամանակին պետք չեմ`
Սիրելս շատ փոքր է պետքականից։

Փորձված է `խրատ է ,ոչ միայն աֆորիզմ…
Շատ մի ատիր`կսիրես անչափը չափից…
Ձևափոխված խոսքն է `պետք է շատերիս..
Հանուն պետքի է սերը դառնում իդեալիզմ…

Ատելությունը չիք է,
Երբ մենակ ես `օգնողդ շահն է ու ոչինչ…
Մեղադրելը գուցե և մեղք է`
Հասկանում եմ քեզ`մի քիչ էլ խղճիս…

Մի ատի՛ր,որ չատվե՛ս…գրվածն է խաչիս…
Սիրում եմ իմ խաչը …մարդկանց ատելիս։

 

Համոզված եմ

Համոզված եմ ` կգա ժամանակ,
Կհասկանամ , թե ինչն էր սխալ,
Որտեղ էր մեղքս `պարփակված ու փակ,
Որ թույլ տվեցի քեզ`ինձ մոռանալ…
Քո մեղավորն էլ դարձրեցի իմը,
Ոչինչ այդ իմն էլ դու կհասկանաս,
Չհասկանաս էլ `իմն է սխալը,
Չեմ ուզում , որ քեզ մեղավոր զգաս։
Սա անկեղծորեն, այն խոր հարգանքն է,
Որ քո հանդեպ եմ տածում անպատճառ…
Կեղծավորություն `իմը չէ,պետք չէ,
Առավել ևս , մերն է հուշ`անցյալ։
Հարգանքիս համար `կա սեր ,կա ու կար,
Անցյալի լեզվով լսում ես ներկան`
Քո ժամանակը `ցուրտ է մթահար,
Պաղել է այնտեղ հույս և ապագան…
Քո սառնությունը `ցուրտ է,
քոնը պաղ…
Կարոտս Սասնո դիցուհի ու հարս,
Մի օր ես կէրթամ Շենիկ,Քիշ ու `Քաղ…
Կփարվես կրծքիս `կապրենք հուշ, երազ…
Համոզված եմ ես` ինձ կհասկանան,
Որ իմ կարոտը Էրգիր է ու Վան,
Որքան էլ սրտիս Եփրատս դառնաս
Կորսյալ ,ավեր Հայրենի Ոստան`
Իմ համար Հայոց Մասիսն ես `միշտ կաս։
Չգիտեմ դու իմ սիրտը կկարդա՞ս…
Մշակ է ,բանվոր սիրտս է ռանչպար,
Սերս հացի պես քամում է արդար`
Սրտիս նույն հացն ես `ինձ կհասկնաս…

 

 Հեղինակ`    Համլետ Հակոբյան

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *