Երկրաշարժ—-որդուս `Աշոտին և…

Երկրաշարժը,մեզ վիշտ ու ցավ(տվեց) բերեց
Գյուղեր,քաղաքներ իսպառ ավերեց
Կրկին`հիշեցինք,թիվը քսանվեց
Շիրակի դաշտը,գերեզման սարքեց:

Աշխարհը իմացավ,այս դաժան բոթը
Զարհուրելի օր էր»դեկտեմբերի յոթը»
Բազմահարկերը ավերակ դարձան
Ոնց հազար տարվա մեռած քար- արձան:

Շենքերը խոտան,ցեմենտը ծախին
Մեր մանուկներին վաղաժամ թաղին
Շատերը սպասում էին,պսակ ու թագ
Անմեղ զոհ դարձան,պանելի տակին:

Վաղ առավոտյան տանից գնացիր
Փլատակների տակը մնացիր
Ոչ մեռածների մեջ կաիր ,ոչ էլ ողջերի
Նստած օջախիս մոտ կանգնած սուգ արիր:

Անուն ազգանունդ էր,գրված ցուցակում
Փնտրելով չգտա հիվանդանոցում
Սիրտս ճեղքեցիր կայծակի հրով
Հոգիս սևացրիր,դժողքի մրով:

Դիակները շարիր իրար հետևից
Արտասուք չէր գալիս իմ չոր աչքերից
Ոչ յոթը արի,ոչ էլ երկնահող
Ոչ տուն-տեղ ունեի ոչ էլ դրամ -փող:

Ծուխն էր բարձրանում փլատակներից
Վառվում էին մարդիկ,դաժան կրակից
Մոխիր ոսկոր էր տակից դուրս գալիս
Ով շուտ էր ,հասնում նրան էին տալիս:

Խեղանդամ դարձան ողջ մանցածը
Սրտերը քարացած մարել էր լացը
Օգնության ճիչ էր ,լսվում չորս կողմից
Խեղդվում էին մարդիկ փոշուց ու ծխից:

Շեն Գյումրին դարձավ Անի-Ակոռա
Խելագար մայրը ձայնով կգոռա
Որդիկ-որտեղ եք ձեզ եմ ման գալիս
Գիշեր ու ցերեկ սգում եմ լալիս:

Լացն ու ողբը տիեզերքին հասավ
Աստված բարկացած վերևից ասավ
Անիծված շարժից տաճարներս փլվեց
Յոթը հատ գմբեթ ներքև գլորվեց:

Զարհուրելի ջարդ էր սաստիկ ահավոր
Ոչ-ոք չդադվեց ,որպես մեղավոր
Եվ այսպես հանգիստ ,անցավ ու գնաց
Բնությունը միայն ,մեղավոր մնաց;

""

հեղ, Հովհաննես Խաչատրյան

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *