Ես և հայելին…

Դատարկ աշխարհից հոգնած մոլորված,
Հավերժ քայլերով փնտրում եմ մեկին,
Կարծես աշխարհում լոկ ես եմ արբած,
Այն էլ մենության ջրով ողողված,

Մի հետք եմ բռնել ինձ հետ խոսելով,
Եվ փնթփնթալով քմծիծաղ տալով,
Եվ զայրացած գոչում եմ մտքում,
Թե որտե՛ղ ցանկանա թող այնտեղ տանի՜,

Փնտրում եմ մեկին ավա՜ղ չկա նա,
Եվ կարծես ոտքերս հարցեր են տալիս,
Թե այսքան երկար ու՞մ ենք որոնում,
Եվ հոգիս վշտից քմծիծաղ տվեց,
Իսկ սիրտս հանգիստ պատասխան տվեց,
-Մենությունից զատող ինչ-որ մեկին…

Ոտքերս լռի՛ն թեև ուժ չկար շարունակելու,
Կարծես ծնկում էր իմ սրտի առաջ,
Աղաչում սրտիս, որ խղճա միքիչ,
Եվ մի ակընթարթ կանգ առնի գոնե,
Եվ կրկին շարունակի որոնել մեկին,

Շատ չանցած տեսանք մի տնակ քանդվա՛ծ,
Ճեղքված պատերով դուռ չկար անգամ,
Ներս մտնելուն պես տեսա մի հայելի,
Եվ կարծես ինքս ինձ անճանաչելի,
Եվ նայում եմ և զարմանում,
Լեզուս կապ ընկավ կարծես համրացա,
Տեսնում եմ հայելուն աչքերս անթարթ,
Խլացա մի պահ քարացա՛ մարդի՜կ,
Երբ հայելում տեսա աչքերս փայլուն,
Անկախ ինձանից ժպտացի՛ մարդի՜կ,
Եվ կուրացա՜ երբ ժպիտս տեսա հայելում,
Եվ շփոթված դուրս պրծա տնից,
Հայելուն փաթաթվա՛ծ սիրահարվա՜ծ,
Որոշ ժամանակ ուշքի չէի գալիս,
Եվ այն ժամանակ, որ ինձ հարազատ սիրտս էր միայն,
Եվ ընկերներս անդավաճա՜ն ոտքերս միայն,
Որ ինձ հետ էին միշտ, ուր էլ լինեի,
Եվ ինձ օգնեցին գտնեմ միակի՜ս,
Ով գիտեմ բնավ չի դավաճանի,

Սիրտս էլ կարծես ցնծում է տոնից,
Ինձ հետ համատեղ կիսում են տոնս,
Եվ նրա համար, որ գտա նախ ինձ,
Թեկուզ հայելու մեջ մի պահ տեսնելով,
Չխուսափելով ինքս իմ աչքի՛ց,
Ցնծում եմ ինքս, որ գտել եմ ի՜նձ,
Հայելին իմ կյանքի մի մասը դարձավ,
Եվ անդավաճան ընկեր կլինի,
Վստահ եմ երբե՛ք ողբիս ժամանակ,
Չի՛ երջանկանա և քմծիծաղի,
Վստահ եմ ցնծամ կցնծա ինձ հետ,
Իսկ դու՛ք շարունակ հեռվու՜մ մնացեք,
Հայելու մեջ նայեք և զզվանք ապրե՜ք,
Անգամ ամաչեք նայել ձեր աչքի՜ն,
Ապուշի նման նայեք իրարու,
Կեղծավոր ոգով հաջող մաղթեք,
Իսկ ետևից անեծք թափե՜ք,

Իսկ ես այլևս մենության մեջ չեմ,
Ասեմ ավելի՛ն ցնծության մեջ եմ,
Ունեմ հարազատ այո՛ ինքս եմ,
Երբ ցանկանամ ժպի՛տ, կպժտամ հայելուն,
Երբ ցանկանամ լուռ արտասվել,
Համոզված եմ հայելին լուռ ինձ կտեսնի,
Անգամ իր ներսում ցավըս կքաշի՜…

…………………..

Ծառից տերև է ընկնում,
Իբրև աշնան գալուստ է,
Սակայն ո՞վ է ինչ իմանում,
Գուցե ծառի վերջին ճիչն է,

Գուցե ցավից մղկտում է,
Եվ ուժ չունի ճչալու,
Փոխարենը շտապում է,
Տերևներից զատվելու,

Եվ ո՞վ գիտի, գուցե ծառն էլ է հոգնել,
Այս անկայուն փուչ աշխարհից,
Ու թե ողբա, ո՞վ կլինի ցավին դարման,
Բայց երբ ծաղկի ու պտուղ տա,
Գուցե թռչեն շալակն նրա…

…………………..

Խենթացել եմ այս անօրեն փուչ աշխարհից,
Երբ չի լինում Մարդուն զատել խելագարից,
Երբ Մարդն իրեն չի տարբերում,
Խելագարված արարածից,

Խենթացել եմ ինքս ինձ հետ,
Չկա մեկը ինձ մտերիմ,
Փարվեմ կրծքին լուռ արտասվեմ,
Եվ շշնջամ իր ականջին,
Խենթացել եմ այս աշխարհի՜ց,

Խենթացել եմ նկատելով,
Աղքատ մարդկանց խոնավ աղին,
Բորբոս կապած վերջին հացին,
Խենթացել եմ նկատելով,
Սատանայի ճոխ ապրուստին,

Խենթացել եմ այս անօրեն փուչ աշխարհից,
Երբ չի լինում մարդուն զատել խելագարից,
Երբ մարդն իրեն չի տարբերում,
Խելագարված արարածից…

…………….

Գտել է՜ի,

Գտել էի սիրելիս,
Բայց և ավաղ էլ չկա՜ս,
Եվ չտեսա՜ քեզ գրկիս մեջ,
Երբ երազից արթնացա՜,

Գտել էի անու՜շս,
Այն էլ գտա իմ գրկու՜մ,
Ավա՜ղ անտեր երազը,
Քեզ բաժանեց ինձանի՜ց,

Եվ որքա՜ն էր հաճելի,
Այդ վարկյանը քո գրկու՜մ,
Եվ շութափույթ արբեցա,
Քեզ տեսնելով իմ գրկու՜մ,

Ա՜խ երանի թե ննջեի,
Եվ քեզ կրկին գտնեի՜,
Երա՜նի թե երազներում ապրեի՜,
Չարթնանայի՜,
Քեզնից բաժա՜ն,
Քեզնից բաժան չլինեի՜…

……………………

Ապրիլը Հայի սրտում վե՛րք է մնացել,
Եվ հստակ գիտեմ սպի չի մնա՜,
Օրերից մի օր Ապրիլը կգա՛,
Կգա ու կրկին վերքը կբացվի,
Կգա ու կրկին սուգը կտիրի,
Ամբողջ Հայության անհանգիստ սրտի՛ն,

Ապրիլը կանցնի, բայց չի մոռացվի,
Վրեժը մեր մեջ անմահ կմնա,
Եվ թող անիծվի թշնամուց ծնված,
Արյունապարտը՛ դեռահասից մինչև
Տարեց ծերունի՜ն..

Ապրիլը ձեզ համար թող անեծք լինի,
Եվ ոչ մի հոգուց ոչ էլ երկուսից,
Այլ մի ամբողջ Հայության կողմից,
Ինձանից ևս, բայց չէ անեծքը մեղմ է ձեզ համար,
Թող ձեր անաստված սրտերը ողբա,

Ապրիլը Հայի սրտում կմնա,
Եվ ամեն անգամ Ապրիլ հիշելուց,
Ամենից ուժգին անեծք կմաղթեն,
Եվ ամեն անգամ Ապրիլ տեսնելուց,
Աստծո զայրույթը ձեր հոգում կզգաք…

հեղինակ `ԳՈՌ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ