Ապրիլը վառում է, ապրելս մարում է…

Ու կգա մի օր երբ երկիրս կանգ կառնի,կանգ կառնի իր իսկ վերքերից հնացած ու խորացած,մարդկանցից`զայրացած: Կանգ կառնի ,որ վերջին անգամ տեսնի ողբը մայրերի ու արցունքները զսպած հայացքները հայրերի ու վերջին հոգոցով իր թևերը կփռի թաղված որդիների սառած շիրիմների վրա,որոնց այդպես էլ չկարողացավ մարսել: Խելոքներ պատերազմներ եք հայտարարում ու քեֆ եք անում,այնպես եք պարում ասես աշխարհը ձերնա, իսկ մահը մերնա,ճեր դանակ դարձած լեզուներից ու ձեր ծանր մարմիններից եմ հոգնել մարդիք: Հոգնել եմ օրեցօր ավերվող ու այդպես էլ ոչ մի բանի չհասնող ձեր ճահիճ ուղեղներից,այդքան անարդար ու դատարկ խոսքերից ու խոստումներից,որոնք այդպես էլ չեղան ասես չեինել ասվել: Ու դրա համար հիմա վառվող ԱՊՐԻԼՆԵՄ տեսնում,արյուններից գետերս կարմրան,կանաչս չորացավ,անթիվ մարմիններից անգամ սեփական հողս չեմ տեսնում ինքս`ինձ այլևս չեմ զգում… Ու անդադար նորից պատերազմ եք տալիս,մատղաշներս են կռիվ տալիս ու հոգի են տալիս որոնք երբեք չեն լալիս,նրանց փոխարեն ես եմ լալիս ոռնում ցավից, ախր՜ մայրերն են գալիս ու իմ հետ են լալիս:

Սենո Խաչատրյան

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *